Wystąpienie: Joanna Wicha

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Leczenie wymaga więcej niż regularnego przyjmowania leków. Potrzebne są wizyty, badania i monitorowanie skuteczności terapii. Państwo musi zapewnić finansowanie całego tego procesu. Inaczej pozostawia pacjenta z prawem do leczenia, z którego trudno skorzystać. Procedowany projekt porządkuje właśnie te kwestie. Dotyczy dwóch obszarów: leczenia HIV oraz wirusowego zapalenia wątroby typu C.

W przypadku HCV chodzi o program dla osób osadzonych w zakładach penitencjarnych. Dzisiaj NFZ finansuje zakup leków i wyrobów medycznych, natomiast świadczenia zdrowotne, w tym diagnostyka, są finansowane z budżetu ministra zdrowia. Ustawa obejmuje finansowaniem NFZ również te świadczenia. Porządkujemy odpowiedzialność za finansowanie opieki w ramach jednego programu.

W przypadku HIV rozwiązujemy problem osób nieposiadających ubezpieczenia zdrowotnego. Mają one dostęp do finansowanych publicznie leków antyretrowirusowych. Niejasne przepisy sprawiają jednak, że część placówek pobiera opłaty za świadczenia towarzyszące terapii. Czyli lek jest finansowany, ale pacjent może zostać obciążony kosztem wizyty potrzebnej do jego otrzymania. Tę barierę usuwamy. Wprost wskazujemy, że koszty tych świadczeń pokrywa budżet państwa. Nie trzeba być pielęgniarką, żeby zrozumieć, że pacjent potrzebuje ciągłości opieki. Nie może wypadać z leczenia pomiędzy jednym źródłem finansowania a drugim. Nie powinien też zastanawiać się, czy po utracie pracy będzie go stać na wizytę niezbędną do kontynuowania terapii.

Skuteczne leczenie HIV pełni podwójną rolę: terapeutyczną i profilaktyczną. Osoba, która dzięki leczeniu osiąga i utrzymuje niewykrywalny poziom wirusa, nie przekazuje HIV dalej drogą seksualną. Przerwanie terapii zagraża jej zdrowiu i zwiększa ryzyko dalszej transmisji. Dlatego dostęp do leczenia jest sprawą zdrowia publicznego. Utrata ubezpieczenia nie usuwa potrzeby opieki. A kara pozbawienia wolności nie jest karą pozbawienia prawa do leczenia. Lewica będzie konsekwentnie stać po stronie tych zasad.

Do tych rozwiązań wracamy po wecie prezydenta. Powodem jego sprzeciwu były dodane podczas prac parlamentarnych przepisy dotyczące medyków spoza Unii Europejskiej. Weto zatrzymało jednak całą ustawę, również potrzebne zmiany dotyczące HIV i HCV.

Panie Prezydencie! Chorzy nie mogą czekać, aż zakończą się polityczne spory. Dobrze, że przedstawił pan własny projekt obejmujący rozwiązania, które pan popiera. Czekamy więc na podpis pod tą ustawą.

Jako koalicja rządząca pilnujemy tej sprawy do końca, bez względu na kłody rzucane pod nogi przez Pałac Prezydencki. Porządkujemy finansowanie diagnostyki HCV u osób osadzonych. Usuwamy bariery w opiece nad osobami żyjącymi z HIV bez ubezpieczenia. Klub Lewicy zagłosuje za tym projektem. (Oklaski)

Muszę też od siebie dodać...

(Poseł Norbert Pietrykowski: Ha, ha, ha!)

...że odwiedziłam kiedyś medyczki, które zajmują się osobami osadzonymi w zakładzie penitencjarnym, i one wtedy mówiły mi o tym problemie. O tym, że pacjent po rozpoczęciu odbywania wyroku wypada z systemu leczenia. Wtedy to nie dotyczyło wyłącznie HIV i HCV, ale też różnych innych chorób, także chorób onkologicznych. Jest to ogromny problem, który należało rozwiązać. Pamiętam, że pisałam w tej sprawie interpelacje, i bardzo się cieszę, że wreszcie mamy to rozwiązanie, które pomoże zarówno pacjentom osadzonym, jak i personelowi medycznemu, bo znalezienie miejsca i szpitala, w których by leczono pacjenta, który nie miał ubezpieczenia, graniczyło według pań, które mi przedstawiły tę sytuację, z cudem. Nie było to proste. Mam zatem nadzieję, że teraz ten proces będzie łatwiejszy. Bardzo dziękuję. (Oklaski)