Stefan Koeb

Stefan Jan Koeb (ur. 11 sierpnia 1896 w Suchej, zm. 18 września 1945) był podpułkownikiem dyplomowanym piechoty Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych. Po I wojnie światowej, jako były oficer c. i k. armii, został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie, uzyskując dyplom oficera Sztabu Generalnego, a następnie służył w Oddziale I Sztabu Generalnego i był szefem sztabu 18 Dywizji Piechoty. Dowodził batalionem 34 pułku piechoty, a do września 1939 roku kierował Wydziałem Wyszkolenia w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Podczas obrony Warszawy był zastępcą szefa sztabu Dowództwa Obrony Warszawy.

W czasie II wojny światowej służył w Polskich Siłach Zbrojnych, w 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Po ekshumacji został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii. Należał do warszawskiego filiału wileńskiego kościoła ewangelicko-reformowanego, od 1938 roku zasiadał w jego radzie kościelnej, a w 1939 roku był delegatem na synod w Wilnie. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi i Medal Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Stefan Koeb” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.