Tadeusz Semik

Tadeusz Franciszek Semik (26 sierpnia 1899 - 27 listopada 1978) był podpułkownikiem Wojska Polskiego. Urodził się w Suchej Beskidzkiej, gdzie zmarł i został pochowany. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił w listopadzie 1918 r. jako ochotnik do Wojska Polskiego. Służył w 12 Pułku Piechoty i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Następnie ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Służył między innymi w 2. pułku piechoty Legionów, 17. pułku piechoty oraz batalionie KOP „Czortków”.

W sierpniu 1939 r. sformował i objął dowództwo 151. kompanii fortecznej „Węgierska Górka”. Walczył z nią podczas kampanii wrześniowej pod Węgierską Górką. Ranny 3 września dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagach do uwolnienia przez Armię Czerwoną 25 stycznia 1945 r. Po powrocie do Polski wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego, gdzie dowodził batalionem, a później pełnił funkcje w Katowickim Oddziale WOP. W 1948 r. przeniesiono go do rezerwy, a w 1964 r. awansowano do stopnia podpułkownika. Otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari oraz Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi.

Na podstawie artykułu „Tadeusz Semik” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.